Eğer bir şeyleri çok genç yaşta tecrübe ederseniz ve o tecrübe sizin en yüksek noktanız ise geri kalan bütün hayatınızı ara ara gelen depresyonlarla geçirirsiniz. 8 yıl önce başlayan bu serüvenin 5 yılının çok kısıtlı bir zamanını mutsuzlukla geçirdim. Ama hiç kimsenin, hiçbir şeyin, hiçbir tecrübenin onun yerini tutmadığını anladığım zamandan beri kısıtlı zaman, uzun bir zamana dönüştü.

   İnsan gerçekten hayatı boyunca tek bir kişiye aşık oluyormuş. Hayatıma ondan sonra çok güzel insanlar soktum. Çok güzel şeyler de yaşadım. Mutlu da oldum! Aklıma bile gelmediği çok zaman oldu. Ama bir sokaktan geçerken; yanından geçtiğin kişinin parfümünden gelen tanıdık bir kokunun, yıllarca dinlemediğin bir şarkının sözünü gördüğün o kırık duvarın, etlerini nasıl liğme liğme ettiğini, kalbini nasıl sıktığını, nefes almakta nasıl zorlandığını çok iyi bilirim.

   5 yıl boyunca onu hiç görmedim. Sesini hiç duymadım. Ve yüzü yavaş yavaş silinmeye başlamıştı hafızamda. Sesini zaten hiç hatırlayamıyordum. Üzüldüğünde, kızdığında, sevindiğinde nasıl tepki verdiğini unutmuştum. Ta ki geçtiğimiz bir zaman diliminde telefonun diğer ucunda onun sesini duyana dek. Önce sesini hatırladım. Sonra yüzünü. Daha sonra konuşurken yaptığı ses tonlamalarını... Sadece bir merhaba diyişinden hatırladım tüm bunları. Konuşma ilerledikçe mimikleri geldi aklıma. Güldüğü zaman dudaklarının ne tarafa kıvrıldığı, yanaklarında oluşan çizgilerini... Espri yaptığım zaman kafasını hafif arkaya doğru götürüp güler, espri biraz nahoş ise öne doğru götürüp gözlerini kapatarak gülerdi. Ama aradan 5 yıl geçti. En son hatırladığım halinin aynı olması mümkün müydü? Mümkündü.

  Onu görmek için askerlik yapacağı yere gittim. Hiç bilmediğim bir yere... Gece 1 de yola çıktım sabah 6 da oradaydım. 5 yılı 1 güne sığdırıp bütün özlemimi yine tek başıma gidermeye çalıştım. Hayatına birini almak istemediğini de biliyordum oysa. Ama ona hiç, son defa olacağını biliyormuşum gibi sarılmamıştım. Son defa olacağını biliyormuşum gibi öpmemiştim. Bu sefer son defa olacağını bilerek sarılacaktım. Uyuyup kalmışken uyandığımda beni izlediğini gördüm birkaç kez. Anlamlandırdım. Gözlerimin içine baktığı zaman gözleri parlıyordu. Anlamlandırdım. Sarılırken derin nefes aldı saçlarımı kokladı, anlamlandırdım. Askerdeyken her akşam ailesinin yanında beni de aradı. Anlamlandırdım.

   Askerden döndü. Ailesinin evine gitti. Daha sonra kendi evine gitti. İşine devam etti. Hayatına devam etti.,

  Döndüğü zaman aramasını bekledim. Ailesiyle vakit geçirmesini bekledim. İşini yoluna koymasını bekledim. Ve bekledim...

 Anlamlandırmamalıydım...